اندیشه سیاسی معاصر میان «توجیه قدرت حاکمان» و «قیمومیت به نام دین» گرفتار شده و عملاً انسان را از کانون مشروعیت حذف کرده است. راه برونرفت از این بنبست، بازشناسی انسان بهعنوان منبع اصلی قدرت و پذیرش دین بهعنوان مرجع اخلاقی، در قالب الگوی «حاکمیت ملی ارزشمدار» است.
جزئیات