این پروژه که «ارزیابی آسیبپذیری جامعه ایران» نام داشت، قرار بود با استفاده از اطلاعات منابع عمومی به زبان فارسی و شبکههای اجتماعی، «نقشهای جامع از نقاط حساس و قابل بهرهبرداری» در ۱۰ استان دارای بیشترین تنوع قومی تهیه کند.
