آنچه امروزه در محافل نخبگان سیاسی و امنیتی جریان دارد، فراتر از نقدِ سبک مدیریتی یک رئیسجمهور است؛ موضوع بر سر ماهیت «شراکت استراتژیک» است که دههها ستون فقرات امنیت منطقه محسوب میشد. نوسانهای پیدرپی در تعهدات آمریکا - که تحلیلگران آن را نه یک تاکتیک مذاکراتی، بلکه برآمده از یک ساختار راهبردی مهآلود میدانند - متحدان واشینگتن را با چالشی وجودی مواجه کرده است: چگونه میتوان امنیت ملی یک کشور را به متحدی گره زد که اولویتهای داخلی خود را همواره بر امنیت شرکایش مقدم میشمارد؟
جزئیات