این مقاله به بررسی رابطه متقابل فرد و ساختار در پروژههای اصلاحی پرداخته و تأکید میکند که تغییر پایدار در جوامعی نظیر عراق، مستلزم اصلاح همزمان نهادهای قدرت و بازسازی آگاهی فردی است.
